วันเสาร์ที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2559

ฮอกวอตส์มีอยู่จริงแค่เปิดตู้เสื้อผ้า


เช้าวันจันทร์ได้เริ่มต้นใหม่ขึ้นแล้ว ทุกชีวิตต่างเริ่มต้นวันใหม่ นกเริ่มออกหากิน ผู้คนเริ่มออกไปทำงาน

          “ทะเลลล ตื่นได้แล้วลูก” เสียงปลุกของแม่ดังขึ้นหลายสิบรอบ

          “ตื่นแล้วฮะแม่” เด็กผู้ชายผมดำตอบแม่ไปอย่างงัวเงีย เขาลุกขึ้นมานั่งทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่แล้วล้มลงนอนต่อไป

          “ทะเล นี่มันหกโมงสี่สิบห้าแล้วนะ วันนี้วันจันทร์เดี๋ยวก็ไปโรงเรียนสายหรอก” แม่ตะโกนด้วยความโมโหเล็กน้อย

          เด็กผู้ชายสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ รีบวิ่งไปหยิบผ้าขนหนูตรงระเบียงแล้วเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว อาบน้ำแต่งตัวเสร็จรีบหยิบกระเป๋าขึ้นรถที่แม่จอดรออยู่หน้าบ้าน พร้อมออกเดินทาง

          เมื่อถึงโรงเรียนชีวิตของเด็กชายก็ดำเนินไปเหมือนๆกับทุกๆวัน เขารู้สึกเบื่อกับวิชาเรียนทั้งคณิตศาสตร์ สังคมศึกษา ภาษาไทย แต่มีคำถามหนึ่งในคาบวิทยาศาสตร์ที่คุณครูได้ทิ้งไว้ให้คิด ‘เวทมนต์มีจริงไหม’ คำถามนี้ทำให้ทะเลพยายามที่จะหาคำตอบ เลิกเรียนแล้วทะเลก็เดินไปเรียนพิเศษต่อ ทั้งๆที่เขาก็ไม่ได้อยากจะเรียนสักเท่าไหร่ แต่ที่ต้องเรียนเป็นเพราะเพื่อนคนอื่นๆเรียนกันหมด ทำให้เป็นค่านิยมว่าต้องเรียนพิเศษ

ระหว่างนั่งรถกลับบ้านคำถามที่ว่า ‘เวทมนต์มีจริงไหม’ ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

“แม่ฮะ แม่ว่าเวทมนต์มีอยู่จริงไหมฮะ” ทะเลถาม

“ไม่รู้สิ แม่ไม่เคยเห็น แต่เคยได้ยินเรื่องเล่านะ สาวน้อยในตะเกียงแก้วอะไรทำนองนั้น” แม่หัวเราะ

“ผมเองก็ไม่เคยเห็น มันคงไม่มีอยู่จริงหรอกเนอะแม่” เขาตอบแม่ และบอกตัวเองไปด้วย

ถึงบ้านแล้วทะเลรีบอาบน้ำ แล้วนั่งทำการบ้านกองใหญ่ ระหว่างทำการบ้านใจเขาไม่ได้มีสมาธิอยู่กับงานสักเท่าไร ใจเขายังคงคิดถึงเรื่องเวทมนต์อยู่ ถ้าโลกนี้มีเวทมนต์ก็ดีสิ เขาจะได้ไม่ไปโรงเรียนสาย ไม่ต้องทำอะไรเหนื่อยๆ จะได้เรียนอะไรสนุกๆ แต่... เวทมนต์ไม่มีจริงนิ เขาบอกตัวเองและกลับไปทำการบ้านกองโตให้เสร็จ

ได้เวลานอนแล้ว ทะเลเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อจะเตรียมชุดนักเรียนสำหรับวันพรุ่งนี้ ทันทีที่เขาเปิดตู้เสื้อผ้า มีแสงจ้าออกมาและรู้สึกเหมือนตัวเองถูกดูดเข้าไปหมุนติ้วราวกับอยู่ในถังซักผ้า
                                                 

“เฮ้ นายตื่นได้แล้ว”

“นายๆ”

“นายได้ยินไหม”

“เขายังหายใจอยู่นะ น่าจะยังไม่ตาย”

เขาค่อยๆลืมตาขึ้นด้วยความมึนงง เขาพบกับบรรยากาศรอบๆที่เปลี่ยนไป ตอนนี้เขากำลังนอนอยู่บนพื้น มีเด็กชายสองคนซึ่งน่าจะเป็นที่มาของเสียงปลุกเขา

“เขาตื่นแล้วนี่”

“หวัดดี เป็นไงนายถึงมานอนอยู่ตรงนี้ละ” เด็กผู้ชายผมดำขลับ ตาโต สวมแว่นทักทาย

“ฉันว่าพื้นนี่ไม่ได้น่านอนสักเท่าไหร่นะ” เด็กผู้ชายผมแดง หน้าตกกระและจมูกยาว เสริม

“นี่ฉันอยู่ที่ไหน” ทะเลถาม

“ฮอกวอตส์ ไง” เด็กชายทั้งสองตอบพร้อมกัน

____________________________________________________

ชนัญชิดา รัตนธน ม.5 ห้อง655

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น