วันศุกร์ที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2559

พันทิป

                   
พันทิป.คอม ก่อตั้งโดยวันฉัตร ผดุงรัตน์ แรกเริ่มเพื่อทำนิตยสารคอมพิวเตอร์ออนไลน์โดยนำชื่อมาจากห้างพันธุ์ทิพย์พลาซ่าซึ่งเป็นแหล่งรวมการค้าคอมพิวเตอร์ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย เพื่อให้ผู้ชมเข้าใจผิดว่าเป็นเว็บไซต์ของทางห้าง แต่ผลตอบรับจากผู้เยี่ยมชมกลับชื่นชอบที่จะใช้กระดานข่าวสาธารณะในการออกความคิดเห็นในด้านต่าง ๆ มากกว่ารูปแบบนิตยสาร จึงทำให้พันทิป.คอมเปลี่ยนเป้าหมายทางธุรกิจเป็นการดำเนินงานทางด้านกระดานข่าว และเลี่ยงการสะกดเป็น พันทิป โดยหารายได้จากการโฆษณาเป็นหลัก และขยายรูปแบบการทำงานเป็นกระดานข่าวเป็นหมวดต่าง ๆ
                    
อย่างที่เราทราบกันดีว่า พันทิปนั้น เป็นเว็บไซต์ที่มีจุดประสงค์มุ่งที่จะเป็นกระดานกระจายข่าว จึงมีผู้คนจำนวนมากให้ความนิยม และตั้งกระทู้กันมากมาย  หลากหลายหัวข้อ และต่อมาในภายหลังพันทิปนั้น ยิ่งเป็นกระแสนิยม ยิ่งทำให้คนหันมาเล่นมากขึ้น เราจึงพบกระทู้ข่าวแปลกๆมากมาย โดยเฉพาะการตั้งคำถามเชิงประนาม เชิงแฉบุคคลอื่น หรือแม้กระทั่ง แต่งเรื่องโกหกของตัวเองเพื่อเรียกร้องความสนใจ  การเล่นพันทิปนั้นจึงจำเป็นต้องมีวิจารณญาณมากขึ้น  ต้องใช้สติ และความเฉลียวใจยิ่งขึ้น เพราะเราไม่สามารถรู้ได้เลยว่า เนื้อความที่เจ้าของกระทู้ได้พิมพ์บอกเล่ามานั้น จริงเท็จแค่ไหน  ยกตัวอย่างกระทู้น้องแอร์ clubfriday ที่ตั้งเพื่อเล่าเรื่องของตัวเองว่า ถูกแม่แท้ๆของตนเองนั้นแย่งสามีไป จึงทำให้เป็นกระแสพักนึงในพันทิป และสุดท้ายนักสืบพันทิปก็สามารถจับโกหกได้ว่า น้องแอร์เจ้าของกระทู้นั้น ป่วยทางจิตและแต่งเรื่องทั้งหมดขึ้นมาเอง นี่ก็เป็นผลเสียอีกด้านของเว็บไซต์กระจายข่าว ที่ช่วยให้เราต้องเตือนตัวเองว่า อย่าฟังความข้างเดียวและต้องมีสติในการเสพข่าว แต่ข้อดีของเว็บไซต์พันทิปนั้นก็มีเยอะ เช่น มีลูกค้าซื้อของออนไลน์ผ่านทางอินสตาแกรม  แต่โดนแม่ค้าโกงเงิน จึงมาตั้งกระทู้ปรึกษาและกระจายข่าวให้คนอื่นๆได้ทราบว่า ร้านนี้อันตราย ไม่ควรซื้อด้วย ทำให้เราได้รับความรู้ทางข้อกฎหมายต่างๆไว้ป้องกันตัวจากผู้เล่นพันทิปรายอื่นๆ และได้รู้ว่าร้านค้าออนไลน์ร้านไหนที่เป็นอันตราย
            
เว็บไซต์พันทิปเป็นเว็บไซต์กระจายข่าวสาธารณะ  ซึ่งเป็นปกติอยู่แล้ว ที่เราจะสามารถพบได้ทั้งข้อดีและข้อเสียของการตั้งกระทู้เพื่อกระจายข่าวตามแต่เจตนาของแต่ละบุคคล  เพราะใครๆก็สามารถสมัครสมาชิกและตั้งกระทู้สนทนาได้เลย เราจึงต้องมีสติและใช้วิจารณญาณในการเสพข่าวอย่างมาก เพื่อไม่ให้ตกเป็นเครื่องมือของผู้มีเจตนาไม่ดีในการปล่อยข่าว

____________________________________________________________


ศรัญญา ม.6 ห้อง 125 สาย ศิลป์-ญี่ปุ่น

วันพุธที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2559

ฝนตกในอวกาศ

          “จะให้หายเหงานะเหรอยากกว่าทำให้ฝนตกในอวกาศอีกมั้ง  เป็นไปไม่ได้หรอก”

 เป็นคำที่วนเวียนอยู่ในหัวฉันมาเกือบๆจะ 3 ชม.แล้ว นานพอๆกับที่ฝนข้างนอกกำลังตั้งเค้าเข้ามาหาโลกนั่นแหละ ฉันหมุนปากกาในมือเล่นไปเรื่อยๆ ทอดสายตาเอื่อยๆไปนอกหน้าต่างที่เริ่มสลัวด้วยเมฆฝนก้อนใหญ่ ราวกับจะมองให้เห็นแสงสว่างแห่งความเป็นไปได้ ท่ามกลางเมฆหม่นก้อนนั้น  เสียงหึ่งๆจากไมโครโฟนดังผ่านหูฉันแล้วก็ผ่านเลยไป  ก็คงคล้ายๆกับความเหงาแหละมั้ง  ผ่านเข้ามา แล้วเดี๋ยวมันก็ผ่านไป ออดดังขึ้นหมดเวลาแล้ว ช่วยพาสติของฉันกลับมาได้นิดหน่อย แต่ก็แค่นิดหน่อย  “เป็นไปไม่ได้หรอก”   ก็ยังวิ่งวนไปมาชนกันในหัวอยู่เหมือนเดิม ปากกาในมือก็ยังหมุนอยู่เหมือนเดิม ดวงตาของฉันก็ยังมองหาความเป็นไปได้ที่นอกหน้าต่างอยู่เหมือนเดิม ความเหงาก็ยังอยู่กับฉันเหมือนเดิม...อีกแล้ว

เพื่อนข้างๆฉันเก็บอุปกรณ์ทุกอย่าง กวาดลงใส่กระเป๋าอย่างไม่ค่อยไยดีมันเท่าไหร่ ถ้ามันมีชีวิตมันคงเสียใจแน่ๆเลย แต่ก็ช่างมันเถอะ ฝนน่าจะใกล้ตกแล้ว ฉันก็ควรรีบกลับบ้าน เพราะฉันไม่ชอบฝนตกเวลาอยู่นอกบ้าน ฉันเลยเก็บปากกาใส่กระเป๋า รีบบอกลาเพื่อนๆทุกคนแล้วเดินออกจากห้อง เพื่อนๆหลายคนยังคุยเล่นกันอยู่ และบางคนบอกให้ฉันรอ แต่ฉันขี้เกียจรอ และขี้เกียจคุย เลยเดินออกมาเพียงคนเดียว

“เดินคนเดียวก็เหงาเหมือนกันเนอะ”  ฉันพึมพำในใจระหว่างทางเดินมาขึ้นรถไฟฟ้า ฟ้าร้องครืนๆมาคล้ายๆอินโทรของเสียงเพลง แต่น่าจะเป็นเพลงที่ฉันไม่ชอบเท่าไหร่นัก เพราะหลังจากอินโทรไม่นาน เม็ดฝนก็ตัดสินใจวิ่งเข้ามาทักทายพื้นดินราวกับเพื่อนเก่าที่ไม่เจอกันมานาน

“ฝนจ๋า ฝนก็เหงาเหมือนฉันใช่มั้ยจ๊ะ?ฉันคิดพลางหยิบหยิบร่มลายโพลกาด็อทที่แม่ซื้อให้มากางออกก่อนที่ชุดนักเรียนสีขาวของฉันจะเปียกไปมากกว่านี้แล้วก็รีบสาวเท้ายาวๆเพื่อให้ไปถึงสถานีรถไฟฟ้าโดยเร็วก่อนที่เม็ดฝนจะคิดถึงพื้นดินรุนแรงกว่าตอนนี้ เพราะว่าฉันไม่ชอบฝนตกเวลาที่ฉันไม่ได้อยู่บ้านเลย คนหลายคนก็คงไม่ชอบฝนเหมือนกับฉัน ถึงรีบเดินจนชนฉันแทบจะล้ม แต่บางคนก็ใจดี ช่วยฉันให้ลุกขึ้นมาด้วย

“ถ้าฉันได้ไปอยู่นอกโลกก็คงจะดี” ฉันคิดพลางพยุงตัวขึ้นมา แล้วพาตัวเองเดินต่อไป ถ้าอยู่นอกโลกแล้ว คงไม่มีฝนให้ฉันต้องรู้สึกเหงามากขึ้นเหมือนตอนนี้แน่ๆเลย แต่ก็แน่หละ คำเดิมมันวิ่งวนกลับมาอีกแล้ว “เป็นไปไม่ได้หรอก” ฉันจะไปอยู่ในอวกาศ ในจักรวาลนี่ได้อย่างไร ขนาดเม็ดฝนที่ไหลไปได้ตลอดทุกหนแห่งยังทำไม่ได้เลย นับประสาอะไรกับมนุษย์ตัวเล็กๆอย่างฉัน ฉันเสียบหูฟังแล้วเดินเข้ารถไฟฟ้า ตัดขาดโสตประสาทตัวเองจากโลกภายนอกที่มีคนมากมายอยู่รอบกายแต่ฉันก็ยังเหงา เพื่อมาฟัง “เพลงเหงาๆ”

“แต่ในอวกาศมันไม่มีฝนให้ฉันรู้สึกเหงาเพิ่มได้อยู่แล้วหละ” แล้วฉันก็มองออกไปนอกหน้าต่าง เพื่อมองหาแสงสว่างแห่งความเป็นไปได้อีกครั้ง บางทีความเหงามันอาจไม่ได้รู้สึกเพิ่มขึ้นด้วยฝนหรอกนะ มันแค่เปิดเผยตัวตนออกมาให้เราเจอมันได้มากขึ้นเวลาเรารู้สึกอ่อนแอมากกว่า  อาจเป็นเพราะฉันไม่ชอบฝน ฉันเลยรู้สึกอ่อนแอและกลัวทุกครั้งที่เจอฝนตอนที่ฉันไม่อยู่บ้าน เพราะฉันกลัวเปียก และฉันก็กลัวความเหงาเหมือนกัน แต่ถึงให้ฉันไปอยู่ในอวกาศ มันก็คงมีฝนฝุ่นแทนฝนน้ำ แทนที่ฉันจะเปียกจากภายนอก ฝุ่นอาจจะเข้าตาทำให้ตาฉันเปียกก็ได้ ถ้าให้ฉันเลือก ฉันยอมที่จะเผชิญความเหงา ดีกว่าไปหาที่ที่ทำให้เราเสียน้ำตาดีกว่า

“ฝนตกเดี๋ยวก็หยุด ความเหงาก็คงเหมือนกัน ผ่านมาเดี๋ยวก็ผ่านไป”  ฉันดึงหูฟังออกมาเก็บ หยุดฟังเพลงเหงาๆ แล้วออกมาจากรถไฟฟ้าเมื่อถึงสถานีที่ฉันต้องลง เพิ่งจะห้าโมงกว่าๆเอง ที่นี่ฝนเริ่มซาแล้ว ฉันเห็นแสงอาทิตย์เป็นริ้วๆส่องออกมาจากก้อนเมฆสีหม่น ก่อนที่มันจะลาจากโลกไปในวันนี้

“ความจริงแสงมันมีอยู่ตลอด แค่เราไม่สังเกตมันเท่านั้นเอง”  ฉันยืนยิ้มอยู่บนชานชาลาคนเดียวในขณะที่คนอื่นกำลังเดินลงบันไดไป ฉันโทรบอกพ่อให้มารอรับฉันได้แล้ว แล้วฉันก็ถ่ายแสงสุดท้ายของวันนี้เอาไว้ ....ในใจ

“มันมีทางที่จะเป็นไปได้อยู่แล้ว ความเหงาก็แค่เพื่อนสนิทคนหนึ่งเท่านั้นเอง”


เกียวโต
04 / 06 / 16
20.11
____________________________________________________________


กัญญาอร สีสำลี ม.5 ห้อง937

วันอาทิตย์ที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2559

ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว



                   ถ้าหากได้ยินวลีนี้ล่ะก็ฉันมั่นใจว่าทุกคนย่อมนึกถึงการ์ตูนญี่ปุ่นชื่อดังเรื่อง ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน อย่างแน่นอน ฉันเองก็เช่นกัน แต่ถ้าหากว่ายอดนักสืบคนนั้นไม่ใช่มนุษย์เรื่องราวจะเป็นอย่างไร ? สำหรับฉัน ถ้าเรื่องนี้มีตัวละครเอกเป็นสัตว์ โคนันก็คงเป็นแมวช่างคิดตัวหนึ่งที่คอยไขคดีให้เหล่าเพื่อนสัตว์ทั้งหลาย คดีสืบสวนที่เคยฟังดูน่ากลัวก็คงกลายเป็นคดีที่ดูน่ารักไปเลยล่ะ



นางสาวแพรวา เต็งชาตะพันธุ์ ม.4 ห้อง 843

เมื่อต้นไม้กลายเป็นหนอน


นางสาวธัญชนก ม่วงกลิ้ง ม.4/946 วิทย์คุณภาพชีวิต